Vier Sterren

welkom op de blog van Wim Gabriels

Tag archief: Folk

Saltatio Mortis op Trolls et Légendes 2013

Op Trolls et Légendes, het tweejaarlijkse fantasy-festival in Mons, staan steevast een paar leuke folkbands geprogrammeerd. En wij zaten op concertgebied al een tijdje op onze honger, maar zondag hadden we eindelijk nog eens een dagje tijd. En dus trokken we na de paaseitjes naar Mons!

Het Deense Asynje mocht de avond op gang trekken. Deze groep rond zangeres Nanna Barslev grasduint in traditionele Scandinavische folk, maar giet er een subtiel electronisch sausje over. Het resultaat is behoorlijk, al weten ze ons niet echt te verrassen. De volgende in het rijtje, Folk Noir, is een nieuwe groep die nog maar één album uitbracht, maar zanger Oliver S. Tyr kennen we natuurlijk nog van Faun, een band die al een pak langer meedraait. Met Folk Noir wordt duidelijk uit hetzelfde vaatje als Faun getapt: stemmige folksongs die dankzij S. Tyrs warme stemgeluid een intieme sfeer oproepen. Met wat meer schwung en variatie in de songs zouden ze volgens ons wel meer potten kunnen breken. Een vreemde eend in de bijt was het Grieks-Britse Daemonia Nymphe. Deze groep inspireert zich op de Griekse mythologie en roept een bevreemdende, mysterieuze sfeer op met de meest uiteenlopende instrumenten. Twee leden van Rastaban (een groep die de dag voordien op het festival stond) komen elk een nummer meespelen: eerst Luka op didgeridoo en later Mich op drums (in een wat verder verleden speelden beiden nog bij Omnia).

Maar de echte reden van ons bezoek aan Mons moest nog komen: Saltatio Mortis! Deze Duitse groep draait intussen al dertien jaar mee in het genre van de Middelalter-rock. Die term vat het meteen samen: catchy rock/metal-riffs worden gekoppeld aan stemmige middeleeuwse invalshoeken, met instrumenten als doedelzak en draailier. Saltatio Mortis weet deze ingrediënten op een zeer doeltreffende manier te vermengen tot een toegankelijk, bijzonder dansbaar geheel. De immer enthousiaste zanger Alea haalt zoals steeds alles uit de kast om ook de laatste nog stilstaande toeschouwer aan het dansen te krijgen. En zo vergeten we helemaal dat het intussen erg laat geworden is en we nog helemaal naar Gent moeten. U raadt het al: wanneer we thuiskomen vallen we als een blok in slaap!

Mumford & Sons in de AB

We hadden op de gekende radiozender Studio Brussel-Halle-Vilvoorde eens een liedje van een Britse folkgroep gehoord dat ons bijzonder beviel. Hun debuutplaat, getiteld Sigh No More, was spoedig in ons bezit. Dat bleek een uitstekende aankoop, en dus was er geen reden om te twijfelen bij het nieuws dat deze groep naar de AB zou afzakken.

De hoofdact bleek nog twee andere, al even Britse, groepen meegebracht te hebben, die ons beiden volslagen onbekend waren. Eerst was het de beurt aan Albatross, de groep van ene Adam Stockdale, in feite een trio maar de kopman stond er door omstandigheden blijkbaar alleen voor, en dus speelde hij enkele liedjes op zijn gitaar en dat was dat. Bij Johnny Flynn stond er wel een volledige band op de planken. Deze groep bleek een hoogst aangename verrassing. Hun opgewekte, pretentieloze folkdeuntjes brachten van bij de eerste noten de sfeer erin en kwam de zaal in de gepaste stemming voor de hoofdact.

En die hoofdact was natuurlijk Mumford & Sons! En het was zonder overdrijven een absolute voltreffer. Hun plaat was al sterk, maar live komt hun muziek nog beter uit de verf. Met hun volle, harmonieuze geluid, hun innemende samenzang en hun meeslepende songs bezorgde dit viertal het publiek waar voor hun geld. De ongedwongen verschijning van de groep op het podium en de warme stem van leadzanger Marcus Mumford maakten het plaatje compleet. Doordat we bijna vooraan in de zaal stonden, waanden we ons bij momenten bijna op een huiskamerconcert. En we waren duidelijk niet de enige die van het optreden genoten hebben. Ook de groep zelf scheen aangenaam verrast door de enthousiaste respons van het publiek. Deze groep zal snel de weg naar ons land terugvinden!