Vier Sterren

welkom op de blog van Wim Gabriels

Categorie Archieven: Liefste Dagboek…

De verrassings-tomaatjes

KerstomaatjesOns koertje is niet zo groot, maar groot genoeg voor een paar grote houten bloembakken om bloemen en wat kruiden te kweken. Vorig jaar groeide in één van die bloembakken rucola. Rucola is een plant die zichzelf gemakkelijk opnieuw uitzaait, zodat het vaak het jaar nadien opnieuw opschiet. Dus toen er dit voorjaar op dezelfde plaats massaal piepkleine plantjes de kop opstaken, leek het me duidelijk: daar is de rucola weer! En dus kregen deze kleine groene plantjes van mij alle zorgen die ze nodig hadden, in de hoop al snel weer enkele blaadjes rucola van eigen kweek aan een zomers slaatje te kunnen toevoegen.

Maar de plantjes zagen er eigenlijk wat vreemd uit om rucola te zijn. En naarmate ze groeiden, leken ze steeds minder op rucola en steeds meer… op tomatenplantjes. Nochtans had ik nog nooit tomaten gekweekt op ons koertje. Een mysterie, zo leek het wel.

Maar al snel begon het me te dagen: ik had in het voorjaar de grond in de bloembakken verrijkt met compost van eigen keukenafval. En ja hoor, de kerstomaten die daartussen zijn beland, beschikken blijkbaar over bijzonder kiemkrachtig zaad. En zo sierden al snel weelderige rode kerstomaatjes onze koer. Deze week heb ik er een lekker pastasausje van gemaakt. Volgend jaar zijn deze verrassings-tomaatjes zeker opnieuw welkom op onze koer!

Advertenties

Hier is ze dan: onze dochter Jaklien!

JaklienZe had ons geduld lang op de proef gesteld, maar daar was ze dan: Jaklien, onze dochter!

Jawel, Annelien en ik zijn voor de eerste keer mama en papa geworden, en wat had je gedacht: we zijn er ontzettend trots op! Na een valse start (verblijf op neonatologie) zijn alle zorgen nu van de baan en blaakt ons kleine meisje van gezondheid, zoals je kan zien!

Jaklien werd geboren tijdens de Gentse Feesten. De ideale start van een rijk gevuld sociaal leven? De trotse mama laat zich alleszins tot flink wat toekomstspeculaties verleiden op haar blog!

De eerste voorzichtige zonnestralen

Nu de lente al zo lang op zich laat wachten, is een heel klein beetje zon voor ons genoeg om de buitenlucht op te zoeken. En dus zagen we deze zondagmiddag kans om een ontspannende wandeling te maken langs de Schelde, tussen de Stropkaai en de Ringvaart.

De Schelde

De Schelde, onder de eerste voorjaarszon

Wilde eenden

Wilde eenden (Anas platyrhynchos)

Gehakkelde Aurelia

Gehakkelde Aurelia (Polygonia c-album)

Saltatio Mortis op Trolls et Légendes 2013

Op Trolls et Légendes, het tweejaarlijkse fantasy-festival in Mons, staan steevast een paar leuke folkbands geprogrammeerd. En wij zaten op concertgebied al een tijdje op onze honger, maar zondag hadden we eindelijk nog eens een dagje tijd. En dus trokken we na de paaseitjes naar Mons!

Het Deense Asynje mocht de avond op gang trekken. Deze groep rond zangeres Nanna Barslev grasduint in traditionele Scandinavische folk, maar giet er een subtiel electronisch sausje over. Het resultaat is behoorlijk, al weten ze ons niet echt te verrassen. De volgende in het rijtje, Folk Noir, is een nieuwe groep die nog maar één album uitbracht, maar zanger Oliver S. Tyr kennen we natuurlijk nog van Faun, een band die al een pak langer meedraait. Met Folk Noir wordt duidelijk uit hetzelfde vaatje als Faun getapt: stemmige folksongs die dankzij S. Tyrs warme stemgeluid een intieme sfeer oproepen. Met wat meer schwung en variatie in de songs zouden ze volgens ons wel meer potten kunnen breken. Een vreemde eend in de bijt was het Grieks-Britse Daemonia Nymphe. Deze groep inspireert zich op de Griekse mythologie en roept een bevreemdende, mysterieuze sfeer op met de meest uiteenlopende instrumenten. Twee leden van Rastaban (een groep die de dag voordien op het festival stond) komen elk een nummer meespelen: eerst Luka op didgeridoo en later Mich op drums (in een wat verder verleden speelden beiden nog bij Omnia).

Maar de echte reden van ons bezoek aan Mons moest nog komen: Saltatio Mortis! Deze Duitse groep draait intussen al dertien jaar mee in het genre van de Middelalter-rock. Die term vat het meteen samen: catchy rock/metal-riffs worden gekoppeld aan stemmige middeleeuwse invalshoeken, met instrumenten als doedelzak en draailier. Saltatio Mortis weet deze ingrediënten op een zeer doeltreffende manier te vermengen tot een toegankelijk, bijzonder dansbaar geheel. De immer enthousiaste zanger Alea haalt zoals steeds alles uit de kast om ook de laatste nog stilstaande toeschouwer aan het dansen te krijgen. En zo vergeten we helemaal dat het intussen erg laat geworden is en we nog helemaal naar Gent moeten. U raadt het al: wanneer we thuiskomen vallen we als een blok in slaap!

Hilda Bouckaert (1952-2012)

Dag Hilda. Dag mijn lieve schoonmama.

De tijd is veel te snel gegaan voor jou. Het lijkt alsof het gisteren was, de dag dat ik jou voor het eerst ontmoette. Ik weet nog dat ik erg benieuwd was om je te zien, want Annelien kon me niet vaak genoeg vertellen wat een lieve mama ze wel had. Daar hoeft ze me nu niet meer van te overtuigen. Wat was je geliefd, wat was je graag gezien. Hoe kon dat ook anders: met jouw warmte, jouw toewijding, jouw bescheidenheid was je een voorbeeld voor iedereen.

Heel je leven heb je hard gewerkt. Je was gezegend met gouden handen. Met een bescheiden inkomen, jij als naaister, je man als postbode, speelden jullie het toch klaar om drie kinderen groot te brengen en verder te laten studeren. Eéntje ervan is nu mijn vrouw. Dankzij jouw toewijding is ze kunnen worden wie ze is. Zo trots als ik op Annelien ben, zo dankbaar moet ik jou zijn.

Je inzet en harde werk werden niet beloond met een rustige oude dag. Drie jaar geleden werd kanker vastgesteld. Het was het begin van een lange lijdensweg met hoogtes en laagtes. Toen Annelien en ik drie maanden geleden trouwden, was je nog kranig en sterk. Je straalde en genoot van die mooie dag. Maar nadien ging het snel bergaf. Langzaam maar zeker drong het tot ons allemaal door dat het einde in zicht was. De laatste dagen werd je thuis liefdevol verzorgd door je man en je kinderen. Ook toen bleef je vechten, voortdurend trachtend dingen te doen waarvoor de kracht je eigenlijk ontbrak.

Wat een strijdlust, wat een sterke vrouw. Wat een sterke, getalenteerde, warme, lieve, toegewijde vrouw.
Bedankt Hilda, voor de veel te korte tijd dat ik bij je heb kunnen zijn. Ik zal altijd met trots en dankbaarheid aan je terugdenken.

Onze sneeuwtriceratops krijgt postuum navolging

Vorige winter maakte ik bij ons op het koertje een sneeuw-Triceratops. Zo zag hij eruit:

Het brave dier is kort daarna natuurlijk gesmolten, maar niet voordat ik het een plaatsje had gegeven op deze blog. Het kreeg ook een vermelding op Dinosaur Tracking, een blog over dinosauriërs op de website van het Smithsonian magazine.

Dat zou het einde van het verhaal zijn geweest, maar…

Deep, een blogger uit San Francisco die op zoek was naar een geschikte figuur om een sculptuur met vetplantjes te bouwen, zag de foto op Dinosaur Tracking. Het inspireerde hem om een sculptuur te maken in de vorm van een Triceratops. Het project werd uitgevoerd, en het resultaat kreeg de naam Trixie. Zo ziet Trixie eruit:

Het hele verhaal kan je lezen op Deep Trouble, de blog van Deep. Het was dankzij een nieuw berichtje op Dinosaur Tracking dat ik toevallig het verhaal van Trixie ontdekte. En zo leeft mijn sneeuwcreatie een heel klein beetje voort, in het verre San Francisco!

Aalscholvers in de Stropkaai

Je zal maar een aalscholver zijn dezer dagen. De vissen waar je zo verzot op bent, zitten onder water, beschermd door een laag ijs. Gelukkig niet overal. Hier in de Stropkaai vertoont de Schelde wel wat gaten. De aalscholvers troepen hier dus gretig samen. Een mooie buitenkans om deze imposante vogels van dichtbij te zien!

Aalscholvers (Phalacrocorax carbo)

…en ook nog een waterhoen (Gallinula chloropus).

Het Berlijn-epos: deel 2

Toen we twee jaar geleden voor de eerste keer samen Berlijn bezochten, wisten we al dat het niet ons laatste bezoek zou zijn. De stad heeft daarvoor een te grote indruk op ons nagelaten. Dus keerden we vorig weekeinde nog eens terug, voor een verblijf van enkele dagen. En ook dit keer hebben we het uitstekend naar onze zin gehad!

De klassiekers die je absoluut niet mag missen wanneer je Berlijn bezoekt, hebben we reeds vorige keer gezien (zie vorige verslag), dus konden we dit keer wat meer onze tijd nemen om de indrukken van de vele dingen die deze stad zo uniek maken, op ons af te laten komen. Niet alleen de historische bezienswaardigheden, maar ook alle mogelijke moderne ontmoetingsplaatsen in deze stad. Zo zijn er de vele marktjes waar jonge ontwerpers en kunstenaars hun eigen creaties te koop aanbieden, de talloze uitstekende eetgelegenheden, de gezellige koffiehuizen, cafés, gothic- en andere clubs en ga zo maar door.

En wat dacht je van Miniatur Welten Berlin? Zo ziet de Reichstag er dus uit in het klein:

Maar ook de concertliefhebber vindt zonder probleem zijn gading in Berlijn. Tijdens het weekeinde van ons bezoek, meer bepaald op 3 december, gaf Saltatio Mortis er een concert. Plaats van het gebeuren was de C-Club, vlakbij het intussen gesloten vliegveld Tempelhof. En wij waren erbij!
Het Zweedse Fejd mag de avond op gang trekken. Zij combineren traditionele folk met metal en doen dat op een erg geloofwaardige en gedreven manier. Maar ze ruimen al snel plaats voor de hoofdact.
Saltatio Mortis is één van de bekendere vertegenwoordigers van een typisch Duitse muziekstroming, die weleens wordt aangeduid als Middelalter-rock, waarin catchy rock- en metalsongs gecombineerd worden met middeleeuws getinte muziekinstrumenten zoals doedelzak en draailier. Saltatio Mortis sluit vandaag een reeks van vijftien concerten af (waar kan je dat tenslotte beter doen dan in Berlijn?) en de muzikanten zijn dan ook vast van plan om er een bijzonder feestje van te maken. Het publiek heeft er eveneens zin in en het duurt dus niet lang voor de zaal op temperatuur is. De vele gemakkelijk meezingbare refreinen doen de rest. Tijdens de voorlaatste toegift wordt zanger Alea letterlijk door zijn fans op handen gedragen: volgens een traditie van de groep maakt Alea gedurende de ganse song, crowdsurfend en zingend tegelijk, een rondje door de zaal. Een feestje om te onthouden, dit concert van Saltatio Mortis!

De timing van ons bezoek aan Berlijn was natuurlijk niet helemaal toevallig. Begin december baadt Berlijn al volop in de kerstsfeer, en daar houden wij wel van! Op de vele kleine en grote kerstmarkten is het gezelligheid troef, en de Brandenburger Tor wordt passend verlicht door een enorme kerstboom:

Tijd om de dorst te lessen. Frohe Weihnachten iedereen!

En daar is White Lies weer!

Gisteren werd in de Lotto-Arena in Antwerpen een feestje gebouwd. Een Britse groep die intussen de weg naar België erg goed kent, startte er een nieuwe Europese tournee. En uiteraard waren ook wij er weer bij!

Terwijl de zaal aan het vollopen is, mag een jonge groep van eigen bodem het beste van zichzelf geven. Jerusalem Syndrome was speciaal voor de gelegenheid geselecteerd door Studio Brussel, en deze jongens brengen het er niet onaardig vanaf met hun enthousiaste gitaarrock. Zelf schijnen ze vooral in hun nopjes dat ze de affiche kunnen delen met de hoofdact van de avond.

Maar voordat het de beurt is aan die hoofdact, maken we eerst nog kennis met The Duke Spirit, een typisch Britse indieband die met drie albums op hun actieven meteen de oudste band van de avond zijn. Ze weten te imponeren met een potige wall of sound en een charismatische frontvrouw die het geheel een sixties-tintje geeft. Maar dan is stilaan de tijd aangebroken om plaats te ruimen voor de groep waar het vanavond om draait…

En die groep is natuurlijk White Lies! Hun donkere, ietwat dramatische sound weten ze te koppelen aan bijzonder aanstekelijke, meezingbare songs. Ze zijn in ons land bijzonder graag gezien en dat weten ze intussen. Ze beginnen bijzonder goedgeluimd aan hun set, en tussen de bedrijven door verklapt zanger Harry McVeigh de reden van zijn goede humeur: ze zijn bezig aan de grootste show die ze tot nu toe gebracht hebben (voor eigen publiek dan toch, want ze speelden ooit al het voorprogramma van Muse in het Wembley-stadion!). We kunnen het natuurlijk niet natrekken, maar we geloven het graag. Eerder dit jaar zagen wij hen in de toch een stuk kleinere AB, dat bevestigt alvast de groeicurve. Hun populariteit in ons land is natuurlijk deels te danken aan de nodige airplay op Studio Brussel, maar het is hen van harte gegund wat ons betreft! McVeigh klinkt tijdens de eerste songs, zoals wel vaker gebeurt, nog niet helemaal toonvast (kwestie van opwarmen, vermoeden we), maar verder valt geen enkele zwakke plek in deze show te ontwaren. Een perfect getimede en strak geoliede set doet de temperaturen in de Lotto-Arena hoog oplopen. De ene na de andere hit wordt op ons afgevuurd. En dat zijn er verrassend veel, ondanks het feit dat ze nog maar op twee albums kunnen bogen. Na de laatste toegift Bigger Than Us is dit feestje afgelopen en kunnen we meer dan tevreden huiswaarts keren. En reken maar dat White Lies spoedig weer naar België zal komen!

Even een frisse neus halen

Vandaag is het voor mij een verlofdag, en mijn trouwe tweewieler bracht mij nog eens naar de Bourgoyen!

De Bourgoyen liggen er vredig bij op deze frisse maar mooie novemberdag.

Pimpelmees (Cyanistes caeruleus)

Roodborstje (Erithacus rubecula)

Elbow pakt Vorst Nationaal in

De Britse rockformatie Elbow viert dit jaar haar twintigste verjaardag, maar ze braken pas enkele jaren geleden echt door met het album The Seldom Seen Kid. Wij zagen ze gisteren voor de eerste keer live aan het werk in een uitverkocht Vorst Nationaal. En het was een wel zeer aangename kennismaking: Elbow blijkt een uitzonderlijk sterke liveband. Hun in wezen intieme songs weten ze probleemloos tot hun recht te doen komen in een nochtans enorme zaal als Vorst Nationaal, die gedurende anderhalf uur tot de proporties van een behaaglijk warme huiskamer gereduceerd leek. Vanaf de openingssong, het kippenvelnummer The Birds, hing het voltallige publiek aan de lippen van de charmante en spraakzame zanger Guy Garvey. Maar ook het uiterst professionele spel van de rest van de muzikanten en de onberispelijke geluidsmix droegen bij tot deze bijzonder geslaagde show. Elbow heeft er ongetwijfeld heel wat fans bijgewonnen, gisteravond daar in Brussel!

We hebben helaas geen foto’s gemaakt, maar gelukkig blijken concertopnames hun weg soms verbazingwekkend snel naar YouTube te vinden. En inderdaad, we vonden er deze morgen reeds een fragmentje uit Lippy Kids zoals het gisteren te horen was in Vorst Nationaal. Build a rocket boys!

Fields Of The Nephilim en The Mission in Londen

Enkele jaren geleden gaf het Britse The Mission, één van de voornaamste groepen uit het gothic rock-genre, er voor onbepaalde tijd de brui aan. Het lag voor de hand dat de groep rond Wayne Hussey vroeg of laat zou terugkeren, maar toen het langverwachte nieuws bekendgemaakt werd, was het enthousiasme van de fans er niet minder om. Van de aangekondigde shows, in het teken van de vijfentwintigste verjaardag van de groep, zou er één in Brixton Academy in Londen plaatsvinden, en een andere gothic rock-grootheid was bereid gevonden om daar eveneens het podium te beklimmen: Fields Of The Nephilim. Daarmee was het feest compleet: twee absolute toppers uit het genre voor de eerste keer ooit op hetzelfde podium, en dat op een mythische locatie als Brixton Academy! Kortom, onze tickets waren snel geboekt. Gelukkig maar, want het feestje was niet veel later uitverkocht. En afgelopen zaterdag was het dan zover.

We staan nog aan te schuiven terwijl opener Gene Loves Jezebel het publiek mag opwarmen. Eenmaal binnen kunnen we ons gelukkig toch zonder veel moeite een geschikt plekje veroveren in deze bijzonder mooie zaal. Van de twee hoofdacts willen we geen seconde missen, dat staat vast. En al snel doven de zaallichten en wordt de intro Shroud ingezet. Iets meer dan een uur zouden Fields Of The Nephilim ons temidden hun traditionele rookgordijnen onderdompelen in hun donkere, intense geluid. Helaas is de geluidsmix in de zaal aanvankelijk van povere kwaliteit, waardoor een krachtige song als Preacher Man niet volledig tot zijn recht komt. Gaandeweg wordt dat probleem gelukkig grotendeels uit de weg geruimd. Net op tijd voor de twee klassiekers die Carl McCoy voor het einde bewaard had: Psychonaut en Last Exit For The Lost. Deze laatste is onze absolute topfavoriet en hadden we tijdens de recente show in Kortrijk niet te horen gekregen. Maar dat wordt vanavond dubbel en dik goedgemaakt! We zijn getuige van één van de sterkste uitvoeringen van Last Exit For The Lost die we ooit gehoord hebben. Heel langzaam en onheilspellend begint deze song, om geleidelijk aan naar een prachtige climax toe te werken. Onze avond kan al niet meer stuk!

Maar de eigenlijke headliner is natuurlijk The Mission. Door hun wat toegankelijkere geluid geniet The Mission een grotere populariteit dan Fields Of The Nephilim. Voor Wayne Hussey en co kan er deze avond dan ook weinig misgaan. Dat ze enkele jaren afwezig zijn geweest, is aan niets te merken: de groep verkeert overduidelijk in topconditie. Een bijzonder ontspannen en zelfverzekerde Hussey, gewoontegetrouw met zonnebril, geeft het beste van zichzelf en Brixton Academy vult zich met menselijke pyramides. Oude klassiekers zoals Garden Of Delight, Butterfly On A Wheel en Wasteland worden één voor één van stal gehaald. Na twee bisrondes doen de gitaren er ten slotte het zwijgen toe. We zijn een avond rijkelijk verwend geworden door twee rockbands van wereldklasse. Er bestaan slechtere excuses om een weekeinde Londen te boeken!