Vier Sterren

welkom op de blog van Wim Gabriels

M’era Luna 2011

Eén van ’s werelds grootste bijeenkomsten van grufties en andere liefhebbers van gothic en aanverwante donkere muziek, is het jaarlijkse M’era Luna-festival, dat vorig weekeinde voor de twaalfde keer plaatsvond. En natuurlijk stond ook onze tent op de camping in Hildesheim!

Dat de bijzonder sterke editie van 2010 nauwelijks te evenaren zou zijn, was geen reden om thuis te blijven. Op twee dagen tijd boden de twee podia plaats aan niet minder dan 40 groepen van bijzonder divers pluimage, en daar zaten naar onze bescheiden mening ook dit jaar best wat pareltjes tussen.

Zaterdag hebben we al erg vroeg afspraak met de licht anarchistische pagan-folkies van Omnia (foto), een groep die we al jaren op de voet volgen. We weten echter nog niet of we nu blij moeten zijn met de vele bezettingswissels die Omnia recent onderging, want de vertimmerde groep kreeg slechts veertig minuten tijd om zich te bewijzen. Gelukkig toch lang genoeg om enkele van onze favorieten zoals Etrezomp-ni Kelted te spelen! De passage van Qntal (foto) is al even kort. Jammer, want deze groep heeft ruimschoots haar sporen verdiend in onze scene. Ze pompen op onnavolgbare wijze nieuw leven in historische muziekstukken door er een donker electronisch sausje over te gieten. Een smaakvol en alom geprezen recept! Met het obligate Ad Mortem Festinamus, de grootste hit van Qntal, wordt de set afgesloten. Voor ons het sein om ons naar de hangar te haasten, want daar geeft Oswald Henke, voormalig boegbeeld van het helaas ter ziele gegane Goethes Erben, het beste van zichzelf met zijn huidige groep Fetisch:Mensch. Terwijl Goethes Erben eerder omschreven werd als een vorm van “muziektheater” met Henke als zanger annex acteur, ligt bij Fetisch:Mensch de nadruk eerder op het muzikale. Henke heeft een klassieke rockbezetting rond zich verzameld en speelt simpelweg songs. Niettemin kruipt het bloed waar het niet gaan kan, want ook nu gaat Henke met zijn teksten vaak de theatrale toer op en is het resultaat een soort hybride tussen het gekende Goethes Erben-muziektheater en een klassieke rockband. Een moeilijk huwelijk, maar een rasperformer als Henke trekt zich prima uit de slag. Al moet gezegd dat de cultstatus die Goethes Erben ooit bekleedde, wellicht niet weggelegd zal zijn voor Fetisch:Mensch. Intussen is de tijd aangebroken om weer een frisse neus te halen! Wat later verpozen we op de festivalweide met de electropop van Mesh op de achtergrond. Een ontspannend tussendoortje, niet meer maar ook niet minder! Een heel ander genre krijgen we te horen van Apocalyptica (foto). Deze Finse groep werd in de jaren negentig op slag beroemd toen ze ontdekten dat je ook metal kan spelen met cello’s in plaats van electrische gitaren. Ze zijn naar M’era Luna gekomen om te doen waar ze goed in zijn en hebben weinig moeite om de weide aan hun kant te krijgen. De Metallica-covers gaan erin als zoete koek. Maar dan is het stilaan uitkijken naar de absolute topper van het festival: ASP (foto)! Deze groep rond de charismatische frontman Alexander “Asp” Spreng is het afgelopen decennium uitgegroeid tot één van de grootste acts uit de Duitse scene. En dit M’era Luna-concert is bijzonder betekenisvol voor de groep, want de cyclus Der schwarze Schmetterling, de thematische link tussen alle voorgaande ASP-albums, is afgelopen en maakt nu plaats voor een nieuwe liedcyclus, getiteld Fremder. Gelijktijdig met het festival verschijnt de eerste nieuwe single ervan. De verwachtingen zijn dus hooggespannen. Als een hogepriester betreedt Asp onder luid gejoel van de fans de planken, en het feest barst los. ASP komt, ziet en overwint. Wir wollen brennen! Vreemd genoeg is ASP niet de afsluiter van de avond. Die eer is weggelegd voor het Nederlandse Within Temptation. Niet echt spek naar onze bek, maar de volgende dag hebben we nog heel wat om naar uit te kijken!

The Beauty Of Gemina (foto) staat zondag op een nog vroeger uur geprogrammeerd dan Omnia de dag voordien. Alsof dat nog niet genoeg is, wordt de weide ook nog eens getrakteerd op een aanhoudende regenbui. Niettemin trotseren heel wat dappere grufties het vroege uur en het slechte weer voor deze Zwitserse band rond de charismatische zanger Michael Sele. Terecht, want The Beauty Of Gemina brengt darkwave van topkwaliteit. Met prachtsongs als Rumours en het toepasselijke Dark Rain zorgen ze voor een hartverwarmend halfuur. Onze dag kan al niet meer stuk! Een uurtje later maken we, nog steeds in de regen, kennis met Coppelius (foto), een wel erg bijzondere verschijning op het podium. Deze zes heren zien er bijzonder voornaam uit met hun hoge hoeden, onberispelijke kostuums en instrumenten als cello, contrabas en klarinet, maar niets is wat het lijkt. Uit hun instrumenten toveren ze opmerkelijk stevige en catchy muziek, die gepaard gaat met gestoorde cabaret-achtige scenes, vergezeld van allerlei dolkomische attributen. Een echte ontdekking voor ons, deze Coppelius! Na afloop zoeken we een droog onderkomen in de hanger, waar Teufel net aan zijn set begonnen is. Deze man maakt al jaren furore als gezicht van Tanzwut, een Corvus Corax-spinoff die doedelzakken met metal en electronica combineert tot een stevig, dansbaar geheel. Sinds kort timmert Teufel dus ook aan een soloproject, dat hij in de hangar komt presenteren. Het lijkt ons muzikaal eigenlijk weinig van Tanzwut te verschillen, maar kan ons toch niet helemaal overtuigen. Het is natuurlijk slechts een opwarmertje voor Tanzwut zelf, even later op het hoofdpodium (foto). Tanzwut beschikt over een ruim arsenaal hits die hun groepsnaam eer aandoen. Dat het intussen niet meer regent, is daarbij mooi meegenomen. Eveneens op het hoofdpodium treffen we wat later de oude rotten van Project Pitchfork, een groep met naam en faam in het dark electro-wereldje, maar we kunnen ons helaas niet van de indruk ontdoen dat er wat sleet begint op te zitten. Dat And One-zanger Steve Naghavi even komt meezingen, kan daar niet echt iets aan veranderen.

Het Zweedse Tiamat (foto) gaat intussen ook al twee decennia mee. Deze groep zijn we echter nog lang niet beu. Hun warme en donkere geluid staat als een huis, en bovendien kunnen ze bogen op een voorraad songs om van te snoepen. Met Vote For Love geven Johan Edlund en co het best mogelijke stemadvies! Het Britse My Dying Bride stamt uit dezelfde generatie als Tiamat. Maar waar deze laatste geleidelijk aan richting gothic rock geëvolueerd is, laat My Dying Bride nog steeds dezelfde loodzware doom-metal horen als in haar begindagen. Geen licht verteerbare kost, maar wel topklasse!

De laatste band die op M’era Luna 2011 mag aantreden is het Britse Hurts, een erg jonge synthpopband die met Better Than Love en Wonderful Life al twee hits scoorden. Helaas komen ze ons net iets te gladjes en poppy over. Fans zullen wij dus wel niet worden. Maar dat neemt niet weg dat de oogst van M’era Luna ook dit jaar weer méér dan de moeite waard was!

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: