Vier Sterren

welkom op de blog van Wim Gabriels

Op pad in Bretagne

Vakantie! Ergens begin juli reden we onder een mooie namiddagzon Bretagne binnen met een Keltisch getint deuntje van Omnia op de achtergrond. Het plan: we doorkruisen Bretagne met de wagen, overdag maken we lange wandelingen, ’s avonds zetten we de tent op en de volgende ochtend worden we door de vogels gewekt om koers te zetten naar de volgende locatie!

Omdat we slechts een kleine twee weken hebben, beperken we ons tot het noordelijke deel van het schiereiland (het departement Côtes d’Armor en de noordelijke helft van Finistère, het meest westelijke departement).

Onze eerste bestemming bevindt zich eigenlijk nog net op het grondgebied van Normandië: de Mont Saint-Michel, het bekende rotseiland net voor de kust vlakbij de grens met Bretagne, waarop een abdij is gebouwd die het eiland haar overbekende uitzicht gaf. De contouren ervan zijn reeds van op kilometers afstand zichtbaar. Een bezoek aan dit merkwaardige bouwwerk is een must voor iedereen die voor de eerste keer in de streek komt.

Tot onze verbazing bestaat het vasteland nabij Mont Saint-Michel voor een deel uit op zee gewonnen gebied: een heuse polder! Een avondwandeling door vlakke akkers tussen de dijken, dat kun je dus niet alleen in België of Nederland.

Maar ondanks dit kleine stukje polder staat Bretagne toch veeleer bekend om haar woeste rotskusten! Eén van onze eerste wandelingen voert ons onder meer naar Cap Fréhel, waar enkele dagen later de Tour zou passeren.

Eveneens aan de noordelijke kust, niet ver van de havenstad Paimpol, treffen we een andere belangrijke toerische trekpleister: de abdij van Beauport. Deze gotische abdij werd in de dertiende eeuw gesticht en was eeuwenlang een welvarende en machtige abdij. Dankzij haar haven was het een voornaam handelscentrum en het was tevens een belangrijke rustplaats voor pelgrims op weg naar Compostela.

Door de eeuwen heen raakte de abdij echter in verval en werd uiteindelijk gesloten in 1790. Het werd als historisch monument geklasseerd in 1862. Momenteel wordt het gerestaureerd. Een bezoek aan de ruïnes van deze abdij is niet te versmaden!

Bretagne is ook een erg bosrijke regio. Wie net als ons houdt van uitgestrekte wouden waar grote, knoestige bomen afgewisseld worden met grillige rotsformaties en klaterende beekjes, zal zijn gading hier vinden! Zalig om hier urenlang rond te dwalen.

Deze foto’s van onze wandeling door de bossen nabij Kermoroc’h tonen een klein staaltje van de natuurpracht die Bretagne te bieden heeft.

Het water in deze beek lijkt ons trouwens uitstekend geschikt om de toverdrank van Panoramix te brouwen. Helaas, het recept schijnt verloren gegaan te zijn (maar niet getreurd, Bretagne staat ook bekend om haar uitstekende cider!).

Bretagne herbergt heel wat overblijfselen uit het stenen tijdperk. De Cairn van Barnenez bijvoorbeeld is een enorme grafheuvel die gebouwd werd tussen 4500 en 3900 voor onze jaartelling, op een top van een steile heuvel op een klein schiereiland nabij Morlaix. Het bouwwerk is 75 meter lang en 28 meter breed en daarmee het grootste megalithische grafmonument van Europa. Door de eeuwen heen raakte het in de vergetelheid en overwoekerd door planten. Pas rond 1850 zag men in dat het eigenlijk om een grafheuvel ging. Sindsdien werd het nog lang als steengroeve gebruikt, maar vandaag is het gelukkig een beschermd monument.

Ook individuele menhirs en dolmens zijn geen zeldzaamheid in Bretagne. Eén van de grootste alleenstaande menhirs van Bretagne is die van Kergadiou, die we op één van onze wandelingen tegenkomen: 8,75 meter hoog. Een eindje verderop ligt een gelijkaardige menhir op de grond. Volgens de legende is de menhir van Kergadiou door een Bretoense vrouw gestolen van een oude heks uit de Britse eilanden. In haar woede verzamelde de heks al haar krachten en zond een tweede menhir door de lucht om de andere te vernietigen. Ze miste echter doel en het projectiel viel verderop neer.

Niet alleen inwoners uit het stenen tijdperk, ook de Kelten hebben hun sporen nagelaten in Bretagne. Het Bretoens is de enige Keltische taal die nog op het Europese vasteland gesproken wordt. Ze stamt niet af van het Gallisch dat er gesproken werd ten tijde van de invallen van de Romeinen, maar wel van de taal die meegebracht werd door migranten vanuit Wales en Cornwall, die zich tussen de 4de en de 7de eeuw op het schiereiland vestigden. Tegenwoordig staat het Bretoens sterk onder druk en wordt nog maar door een minderheid van de bevolking gesproken. Hier en daar zijn er wel inspanningen om dit stukje erfgoed in ere te houden (zoals tweetalige opschriften op wegwijzers), maar op termijn lijkt voor het Bretoens een geleidelijke verdwijning als levende taal onafwendbaar. Dat het voorlopig nog niet zover is, konden we gelukkig zelf vaststellen toen we een klein folkfestivalletje bezochten in Landerneau (nabij Brest): van de zangeres van één van de groepen begrepen we geen snars van de bindteksten (en zó slecht is ons Frans nu ook weer niet).

In het schilderachtige vissersdorp Le Conquet, een van de meest westelijke dorpen op het Bretoense vasteland, brengen we één van de zonnigste dagen van onze reis door.

Een andere geliefde bestemming voor wandelaars is Huelgoat. Dit dorpje in het binnenland van Finistère is gelegen in het grote regionaal natuurpark Armorique. Een sprookjesachtige wandeling leidt ons doorheen de uitgestrekte bossen die het dorpje omgeven. Uiteindelijk bereiken we opnieuw het dorp via een klein riviertje dat zich een weg baant doorheen een massa enorme rotsblokken.

En wie Bretagne zegt, zegt natuurlijk ook pannenkoeken! Daar zeggen wij geen nee tegen (let ook op het Bretoense vlaggetje op Anneliens pannenkoek)!

En ja, ze zijn zo lekker als ze eruitzien!

De laatste avond zetten we onze tent nog een laatste keer op, aan het meer van Bosméléac, één van de talrijke stuwmeren in het Bretoense binnenland. En zo eindigt ons avontuur in Bretagne. We binden de bard vast aan een boom en laten ons de gebraden everzwijnen smaken. Tot de volgende keer!

Advertenties

3 Reacties op “Op pad in Bretagne

  1. Vanessa VDC 7 augustus 2011 om 09:29

    Ziet er een leuk reisje uit!
    Maar waar is de verjaardagstaart?!?;-)

  2. Wim 7 augustus 2011 om 22:12

    Het waren verjaardagsfrietjes dit jaar :-)

  3. Pingback:Bretagne, daarheen en weer terug! | Annelien Cael.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: