Vier Sterren

welkom op de blog van Wim Gabriels

Wave Gotik Treffen Leipzig 2011

14 juni 2011, de dinsdag na Pinksteren. Een dikke 20 000 Grufties komen zoals elk jaar thuis na een bijzonder vermoeiend weekeinde in Leipzig en proberen de jaarlijkse vragen van de thuisblijvers te beantwoorden over wat er toch zo bijzonder is aan dat Wave Gotik Treffen

Maar dat is moeilijk uit te leggen, want je moet het natuurlijk gewoon zelf meegemaakt hebben. Wij van onze kant waren er dit jaar vanzelfsprekend weer bij en we kunnen dus net zo goed even onze impressies met jullie delen!

Omdat het de twintigste editie van WGT betrof, waren er uitzonderlijk op donderdag al concerten te zien. Het podium van de Agra-Hal (een imposante expohal net buiten de stad) was die avond gereserveerd voor artiesten die er sinds het prille begin bij waren, zoals Oswald Henke (foto), die voor de gelegenheid nog eens de beste songs uit het repertoire van zijn vroegere band Goethes Erben van onder het stof haalde. Meteen een eerste hoogtepunt voor ons, want met hun donkere, eigenzinnige muziektheater waren Goethes Erben in de jaren negentig een absolute cultgroep. Oswald Henke wist als vanouds zijn publiek van begin tot eind te boeien. Ook de electroband The Eternal Afflict kregen we die avond nog eens te zien, maar zij wisten niet echt voor vonken te zorgen. Gelukkig was er ook nog Love Like Blood (foto), een Duitse gothic rock-band die al sinds 1999 niet meer op een podium te zien was, maar voor de gelegenheid een naar eigen zeggen eenmalig (voor Duitsland dan toch, want binnenkort zijn ze ook te zien in Kortrijk) reünieconcert ten beste gaven. Ze maakten al snel duidelijk waarom ze in de jaren negentig de meest succesvolle Duitse band in hun genre waren, en zorgden daarmee voor een waardige afsluiter van die eerste avond.

Na een gezond ontbijt, een flinke slok rabarberwijn (geen WGT zonder rabarberwijn voor ons!) en een onvervalste Gruftie-polonaise bij de stemmige folkdeuntjes van Vroudenspil op het zonnige Heidnisches Dorf bracht de stadstram ons vrijdag naar de Felsenkeller om ons onder te dompelen in de gothic rock van het Franse Soror Dolorosa en het Duitse Merciful Nuns. Deze laatste is in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden geen covergroep van een bekende band uit Leeds, maar wel een nieuwe incarnatie van het niet onverdienstelijke Garden Of Delight. Merciful Nuns bleek evenwel weinig van deze laatste te verschillen. En alweer spoedden we ons naar de tramhalte, want in de Agra-Hal hadden we afspraak met publiekslieveling Deine Lakaien (foto), ofwel de muzikale experimenten van geluidstovenaar Ernst Horn en de fluwelen stembanden van Alexander Veljanov. De Agra-Hal was niet voor niets goed gevuld, want het duo zorgde zoals steeds voor kippenvel.

Onze vermoeide ledematen was slechts een korte nachtrust gegund, want de zon zorgde zaterdag al erg vroeg voor veel te hoog oplopende temperaturen in de tent. Op het programma stond die dag onder meer onze jaarlijkse gastronomische afspraak met een elk jaar groter wordende Belgische delegatie in de vertrouwde Moritzbastei. Dit bekende etablissement in het centrum van de stad werd naar gewoonte belegerd door festivalbezoekers… én door lokale inwoners en toeristen die zich maar al te graag vergapen aan de meest bizar uitgedoste exemplaren onder de Grufties. Zoals meestal liep ons eet-en-natuurlijk-drink-festijn wat langer uit dan gepland, maar uiteindelijk wisten we toch het Clara-Zetkin-Park te bereiken. Midden in dat park staat een concerttribune, één van onze favoriete WGT-locaties. Daar maakten we kennis met de Britse band The Hiram Key, die haar voorliefde voor The Cure niet onder stoelen of banken steekt. Ook genoten we van twee groepen die ons reeds langer vertrouwd zijn, namelijk het Australische Ikon die bekend staan voor hun donkere gothic rock en het al even donkere maar een pak zwaarder klinkende, want uit de metalscene afkomstige, Lacrimas Profundere. Beiden deden hun ding met klasse, maar zonder te verrassen. De avond werd voor ons afgesloten in Halle 15 van de Alte Messe, met twee Zweedse metalgroepen die al meegaan van in de jaren negentig en die beide ontegensprekelijke gothic-elementen in hun muziek vertonen. Met Lake Of Tears was het voor ons een eerste kennismaking, die ons aangenaam verraste. Het onvolprezen Tiamat (foto) daarentegen hebben we al talloze malen gezien en zoals steeds bezorgden zanger Johan Edlund en co ons een heerlijke muzikale belevenis.

De lichte vermoeidheid van zaterdag was op zondag omgeslagen in beginnende uitputtingsverschijnselen. De nog wat verder oplopende temperaturen waren daar niet vreemd aan. Het Heidnisches Dorf was het decor voor een gezellig ontbijt in het gras, met de middeleeuwse klanken van Zackenflanke op de achtergrond. Of het aan de warmte, het slaapgebrek of de rabarberwijn lag weten we niet, maar zondag werd voor ons een wel erg luie dag. Maar op WGT mag dat, en tussen de Grufties vervelen we ons nooit! Uiteindelijk waaiden we toch de Agra-Hal binnen om blootgesteld te worden aan de decibels van Killing Joke, vooral bekend van de megahit Love Like Blood (waaraan de afsluiters van donderdag hun naam ontleenden); hun huidige repertoire spreekt ons echter een pak minder aan. Maar de reden van onze aanwezigheid in de Agra-Hal was natuurlijk Fields Of The Nephilim (foto)! Deze legendarische Britse groep rond zanger Carl McCoy behoort tot de absolute top van de gothic rock en hoeft ook dit keer weer weinig moeite te doen om de fans tevreden te stellen. De afsluiter Last Exit For The Lost, wat ons betreft de beste song in het genre ooit, is telkens weer goed voor een dramatisch hoogtepunt.

De jongens van Midnight Caine deden de volgende middag in de Parkbühne hun uiterste best om Fields Of The Nephilim naar de kroon (of beter hoed) te steken, maar voorlopig hoeft McCoy zich volgens ons niet bedreigd te voelen. Neon Kross zorgde vervolgens voor een leuk tussendoortje met haar licht verteerbare kruising van wave en deathrock. Het laatste concert dat we dit jaar op WGT zagen was, nog steeds op de Parkbühne, The Beauty Of Gemina (foto) uit Zwitserland. Deze groep zagen we nog niet eerder aan het werk, maar we waren onder de indruk van hun kwaliteiten. Hun melodieuze donker-romantische, ietwat naar Diary Of Dreams neigende darkwave met het diepe stemgeluid van de charismatische frontman Michael Sele was voor ons de ontdekking van WGT 2011. Een groep met potentieel, waar we de volgende jaren zeker nog van zullen horen!

Maar natuurlijk is WGT veel meer dan muziek alleen! Grufties zijn zo gek nog niet: vijf dagen lang beleven ze het leukste weekeinde van het jaar, bestaande uit plezier maken met vrienden, eten en drinken, flaneren, fuiven, genieten van de muziek, en dat op een groot aantal uiteenlopende locaties in de prachtige, pittoreske stad die Leipzig is. En zoals meestal zat het weer ook dit jaar mee om er een gedenkwaardig feest van te maken. We hebben er weer eens met volle teugen van genoten. Op naar WGT 2012!

Advertenties

2 Reacties op “Wave Gotik Treffen Leipzig 2011

  1. Pingback:Festivaltijd! – met bijhorend nieuw kleedje. | Annelien Cael.

  2. Pingback:Gentse Feesten 2011… en ook een beetje Shadowplay « Vier Sterren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: