Vier Sterren

welkom op de blog van Wim Gabriels

Braungart & McDonough – Cradle To Cradle

De Duitse chemicus Michael Braungart en de Amerikaanse architect William McDonough publiceerden in 2002 de bestseller Cradle to Cradle: Remaking The Way We Make Things. Het concept “Cradle To Cradle” is inmiddels algemeen ingeburgerd geraakt en duikt steeds vaker op in de media (vaak afgekort tot C2C). Maar waar gaat het eigenlijk over? Dus heb ik toch maar eens het boek gelezen.

Cradle To Cradle verwijst naar Cradle To Grave, zoals de levenscyclus van een menselijk consumptieproduct er meestal uitziet: iets wordt geproduceerd (de wieg) en na gebruik eindigt het vroeg of laat als afval (het graf). Daar beginnen de problemen: producten kunnen niet of slechts gedeeltelijk worden hergebruikt en moeten dus gestort of verbrand worden. Daarbij kunnen allerlei toxische bestanddelen voor ernstige problemen zorgen. Wanneer de mens zijn consumptiegedrag minder belastend voor de planeet wil maken, probeert hij dus minder afval te veroorzaken. Maar afval blijft wel afval. Braungart en McDonough stellen een radicalere oplossing voor: als we nu eens alle producten van bij het begin zo ontwerpen, dat er na gebruik helemaal geen sprake meer is van afval, maar uitsluitend van nieuw te gebruiken grondstoffen, van evenwaardige kwaliteit als het origineel. En zo gaan we dus van de wieg van het product naar een nieuwe wieg: Cradle To Cradle.

Afval moet dus voedsel worden, volgens Braungart en McDonough. Elk product moet een tweede leven krijgen, ofwel als biologische voedingsstof (compost bijvoorbeeld), ofwel als technische voedingsstof: uitgangsmateriaal voor nieuwe producten. Als we dat kunnen realiseren, bestaat er geen afval meer. Klinkt allemaal mooi, maar kan het? Voor Braungart en McDonough zelf blijft het alleszins niet bij theorie: het boek bevat verscheidene succesvolle voorbeelden van projecten die ze zelf gerealiseerd hebben.

Of het ooit gaat lukken om de hele productieketen volgens het Cradle To Cradle-concept te laten werken, zal nog moeten blijken. Maar deze manier van werken lijkt mij een essentiële (hoewel zeker niet de enige) voorwaarde om tot een écht duurzame maatschappij te komen: een maatschappij die op geen enkele manier de levenskwaliteit van de volgende generaties in het gedrang brengt. Onder meer door hen niet met een berg gevaarlijk afval op te zadelen.

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: