Vier Sterren

welkom op de blog van Wim Gabriels

Wave-Gotik-Treffen 2009

De horeca van Leipzig hebben weer eens hoogdagen beleefd… jawel, het pinksterweekeinde staat daar synoniem voor Wave-Gotik-Treffen (WGT) en dat betekent dat er een feestje gebouwd wordt door zo’n 20 000 bezoekers van overal ter wereld die een zwak hebben voor prettig gestoorde muziek zoals new wave, gothic, electro, middeleeuwse folk en alle mogelijke verwanten en mengvormen van deze genres. Wij waren er zoals elk jaar ook weer bij en hebben ons prima vermaakt, dank u!

Niet dat we niet veel festivals bezoeken, nee, we zijn wel één en ander gewend. Toch is er elk jaar maar één festival dat we onder geen beding willen missen en dat van bij het begin van het jaar in grote letters op onze kalender staat aangekruist: WGT, of wat dacht u!

Wat is er dan zo bijzonder aan dit festival? Meerdere dingen, eigenlijk. Het belangrijkste is de muziek natuurlijk. Een kleine tweehonderd groepen spelen er, verspreid over een tiental verschillende locaties in de ganse stad, zoals bijvoorbeeld het Heidnisches Dorf (foto boven). Maar daarnaast kun je ook nog kiezen uit het ruime aanbod aan fuiven, voordrachten, filmvoorstellingen, signeersessies en ga zo maar door. En daar bovenop is er een ruim aanbod aan drank- en eetkraampjes. Maar de honger en dorst kan natuurlijk ook gewoon in de plaatselijke horeca gestild worden. Kortom, op WGT vervelen we ons nooit. Maar daarnaast is dit ook een bijzonder ontspannen, gemoedelijk festival waar je rustig doorheen een bijzondere subcultuur (bevolkt door soms bizar uitgedoste figuren) kunt zappen, en dat alles met de aantrekkelijke stad Leipzig als decor.

Welke concerten waren er zoal het onthouden waard? L’Âme Immortelle op vrijdag was een leuke start van WGT voor ons. The Eden House (foto) was een regelrechte voltreffer. Deze groep bracht onlangs haar debuut, Smoke And Mirrors, uit maar bestaat niet echt uit groentjes; hun bezetting telt enkele oude rotten in het vak waaronder niemand minder dan bassist Tony Pettitt (ex-Fields Of The Nephilim). De verwachtingen waren hooggespannen en deze werden probleemloos ingelost.

Zaterdag werd voor ons geopend met Whispers In The Shadow, die hun vroegere, sterk bij The Cure aanleunende sound hebben vertimmerd tot een wat zwaardere gitaarmuur. Ook het concert van Die Art in de Parkbühne was de moeite waard, evenals het Nederlandse Clan Of Xymox, die we na al die jaren nog steeds niet beu gehoord zijn. De batcave-cultgroep Specimen, die opnieuw in hun originele bezetting uit 1983 aantrad, was behoorlijk maar miste toch de scherpte die we ervan verwachtten. Illuminate bracht een intiem en gesmaakt concert voor een beperkt publiek in de Moritzbastei.

Het concert van Fetisch:Mensch op zondag betekende een blij weerzien met scene-boegbeeld Oswald Henke, vooral bekend van Goethes Erben. En ook met Fetisch:Mensch bleek Goethes Erben nooit ver weg te zijn, iets waar wij ons allerminst aan stoorden. Vendemmian brengt de typisch Britse gothic rock à la The Mission, dus zij hadden het niet moeilijk om ons te overtuigen, hoewel ze niet kunnen tippen aan de groten uit het genre. En ook Lacrimas Profundere kweet zich uitstekend van haar taak. Frank The Baptist (foto) zorgde voor een zeer degelijke set zoals we van hen gewend zijn. Jammer dat die zo kort was en abrupt afgebroken werd omwille van het strikte tijdschema.

De afsluiter van zondag, ASP (foto), zorgde in een afgeladen volle Agra-hal voor een van de absolute hoogtepunten van het festival. Deze buiten Duitsland vrijwel onbekende groep behoort in eigen land tot de toppers van de scene. (Belgische concertpromotoren, waar wachten jullie op?)

Maandag maakten we kennis met de Londense gitaarband Die So Fluid. En in de Agra-hal deed het erg leuke Feuerschwanz (foto) de middeleeuwen weer herleven. Ja, ze hadden zowaar een écht kasteel op de bühne staan! En dan waren er ook nog Schelmish en Letzte Instanz om het festival af te sluiten met hun songs die al evenzeer twijfelen tussen rock en middeleeuws getinte folk.

Dat waren de meest vermeldenswaardige groepen die wij tijdens dit WGT gezien hebben. O ja, uit goede bron hebben we gehoord dat ook Project Pitchfork en My Dying Bride, die wij helaas gemist hebben, een uitstekende beurt gemaakt hebben op WGT. U hebt het al begrepen, dit festival heeft veel weg van een reuze-dessertbuffet waar er gewoon teveel lekkere hapjes zijn om allemaal te kunnen proeven. Volgend jaar weer meer hapjes!

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: